KOCA kiest voor vrijwilligers
Inderdaad! We zijn blij met al die mensen die ons vrijwillig een handje komen helpen in de
leefgroepen, de scholen en de administratie.
Een organisatie als KOCA kan zelfs niet zonder haar vrijwillige medewerkers. Ondanks het risico dat ik
hier mensen vergeet te vermelden, wil ik toch een opsomming geven waar we binnen KOCA overal
vrijwilligers kunnen ontmoeten.
Laten we in de eerste plaats onze Raad van Bestuur niet vergeten. Net als in zoveel schoolbesturen
en bestuursraden uit de Welzijnssector zetten ook onze bestuurders zich naast hun vele andere
activiteiten volledig vrijwillig in voor KOCA en indirect dus ook voor al de kinderen, jongeren, ouders
en medewerkers die bij onze grote organisatie betrokken zijn.
In de kleuterschool en de lagere scholen vergeten we zeker niet de vele leesmoeders , de mama’s en
oma’s die één of meerdere keren in de week onze kinderen komen helpen met lezen,
sportactiviteiten, begeleiding van en naar het zwembad of die gewoon helpen daar waar het nodig is.
Ook in de beroepsschool zijn er vrijwilligers die onze leerlingen helpen in de praktijklessen, bij lees-en
of rekenlessen, toneel of mee begeleiden bij leeruitstappen.
In heel wat van onze leefgroepen ondersteunen vrijwilligers de groepswerking en bereiden zich
tegelijkertijd voor op een latere taak als opvoeder of opvoedster.
Bij de algemene administratie vinden we eveneens vrijwillige medewerkers die ons mee
ondersteunen zodat het vele werk gedaan kan worden.
Vrijwilligers zijn er tenslotte ook bij de ouders in de schoolraden en ouderraden.
Uiteraard ontmoeten we op schoolfeesten, opendeurdagen, kleine uitstappen en grote excursies ook
heel wat mensen die zich vrijwillig komen inzetten om alles in goede banen te laten lopen.
Al deze mensen doen dit niet uit morele plicht maar wel gewoon omdat ze zich willen inzetten ten
behoeve van anderen en op die manier mee willen bouwen aan onze samenleving.
Tijdens de week van de vrijwilliger die loopt van 1 maart 2009 tot 8 maart 2009 willen we
al onze vrijwilligers letterlijk en figuurlijk in de bloemetjes zetten en hen in naam van al de
kinderen en jongeren oprecht bedanken voor hun inzet!
Dit is uiteraard ook een unieke kans om enkele van onze vrijwilligers aan het woord te laten.
Als je het onderstaande leest, merk je dat je als vrijwilliger in KOCA niet alleen heel wat geeft, maar
toch ook indirect heel wat terug krijgt van de kinderen, jongeren en collega’s.
HARTELIJK DANK ALLEMAAL!
Via deze website houden we jullie verder op de hoogte aangaande de vrijwilligerswerking bij KOCA.
Paul Boutsen
Coördinator vrijwilligerswerking KOCA vzw
Tim (administratie):
“Ik heb in het BuSo de opleiding receptiemedewerker gevolgd. Toen ik afstudeerde voelde ik me nog
niet echt klaar om te gaan werken. Gelukkig hebben de leerkrachten me toen voorgesteld om als
vrijwilliger aan de slag te gaan. Zij hebben ook alles geregeld voor mij. Bij de boekhouding en de
personeelsdienst van KOCA help ik nu één dag op de week. Het is meestal wel leuk werk, maar soms
kan het wat saai zijn. Maar dat is met alle werk waarschijnlijk zo. Ik vind dat de collega’s veel geduld
met mij hebben en ze mij veel uitleg geven.
Misschien zou ik nog wel meer werk willen krijgen, maar ik ben al blij met wat ik nu heb. Als
vrijwilliger werken zou ik zeker opnieuw doen als ik de kans krijg.
Ik probeer zo goed mogelijk mee te draaien maar vooral wil ik zeker mezelf zijn.
Ik vind het belangrijk op die manier mee een visitekaartje van KOCA te zijn.”
Liliane “die Mutti” (leesmoeder):
“Na de aanmelding van mijn kleinzoon hier op school, heb ik interesse gekregen om mee te helpen
bij het schoolwerk. Ik help de kinderen bij het lezen. Meestal is dit met kleine groepjes in een apart
lokaaltje. De kinderen zijn blij als ze ons zien, want voor hen is dit eens iets anders. Ik denk ook dat
we een wat andere, misschien gemoedelijke sfeer mee binnen brengen.
Voor de kindjes is het belangrijk dat je geduld kan hebben en met wat humor kan je heel veel
bereiken.
Ik ben nu al 4 jaar leesmama en ga dit zeker blijven doen, zolang ik kan.”
Nicole “Colleke” (leesmoeder):
“Via de zoon van vrienden ben ik in contact gekomen met dyslexie. Toen er tijdens een schoolfeest
hier een oproep was voor leesmama’s heb ik mij onmiddellijk kandidaat gesteld.
Tijdens de leeslesjes wordt de klas in tweeën gesplitst. De juf neemt dan de moeilijkere lezertjes bij
zich en ik ga met het andere groepje werken. Samen lezen we en lossen we de vraagjes op. Dank zij
de leesmama’s kunnen de kinderen op hun eigen niveau lezen.
De kinderen maken eigenlijk geen onderscheid tussen ons, de leesmama’s en hun eigen juf.
Met de juffen hebben we een heel goed contact . Ik denk wel dat ze blij zijn als ze ons zien.
Ik ben al eens met een klasje kunnen meegroeien. Dat is vooral fijn omdat je dan de vooruitgang kan
zien die de kinderen maken. Je ziet het resultaat waaraan je meegewerkt hebt.”
Toon (hulp in de praktijklessen en bij sport in het BuSo):
Mijn dochter was hier als leerkracht tewerk gesteld. Ik was al langer op zoek naar vrijwilligerswerk en
heb dan ook gereageerd op een oproep naar vrijwilligers.
Vroeger heb ik ook altijd jeugdwerk gedaan. Ik versta die gasten dus wel. Hier op school help ik hen
nu in de metaalafdeling en bij sport. Vorig jaar hielp ik ook bij reken- en taallessen.
Het geeft een goed gevoel mee te bouwen aan de opvoeding en de toekomst van deze jongeren en
hen tegelijkertijd wat “warmte” te bieden.
Met de collega’s op school heb ik een goed contact. Omdat je steeds op bepaalde momenten komt,
zie je uiteraard meestal dezelfde mensen.
Ik wil dit zeker nog lang blijven doen. Ik hou mezelf goed fit, dus dat gaat wel lukken.”